Jerzy Strumiłło herbu Dąbrowa

Pochodził z Dmoszyna z ziemi wyszogrodzkiej, z rodziny pieczętującej się herbem Dąbrowa. Był synem Pawła i Marii. Matka pochodziła z rodu herbu Rogala.


Jerzy Strumiłło przybył na dwór księcia litewskiego Witolda w bardzo młodym wieku. Wyróżnił się podczas wyprawy w 1428 roku na Nowogród Wielki, gdzie uzyskał pas rycerski. Pozostał na dworze księcia aż do jego śmierci. Za oddane zasługi otrzymał dla ojca Ciechanowiec a dla siebie Brańsk w 1434 r. Zawarł tam znajomości z czołowymi osobistościami dworu króla Władysława Jagiełły. W 1430 r. poznał Ścibora z Sochocina - podkomorzego zakroczymskiego, marszałka zmarłego niedawno księcia Janusza I. Był on jedną z najznamienitszych osób na Mazowszu. Jerzy Strumiłło ożenił się z jego córką Heleną. Żona wniosła mu część dóbr zegrzyńskich po swojej matce, córce kasztelana Sasina ze Smardzewa.


Od współwłaścicieli Zegrza, Małgorzaty, żony Jana Rogali z Węgrzynowa i od Elżbiety, żony Rogali z Węgrzynowa, córek Turpina z Zegrza - kupił Jerzy Strumiłło w 1434 r. połowę ich dóbr zegrzyńskich za sumę 8000 grzywien. W ten sposób w jego posiadaniu znalazł się jeden z większych majątków na Mazowszu. Składał się on z zamku i miasta Zegrze oraz wsi: Izdbica, Niechranka, Skubanka i Wyki. Zakup tych dóbr wymagał pozbycia się dóbr na Podlasiu z Brańskiem na czele.


Na Mazowszu przebywał stale aż do 1437 r. Od roku 1441 do 1444 przebywał na dworze królewskim w Krakowie. W tym czasie jeździł kilkakrotnie na Węgry. W 1446 r. uzyskał od księcia Bolesława IV prawo przewozu przez Narew w Zegrzu. W tym czasie powtórnie się ożenił z Elżbietą z Podlasia herbu Junosza, prawdopodobnie córką Dziersława, chorążego zakroczymskiego. W związku z przewozem kupił w 1485 roku od Jakuba Rogali z Zaborowa, wieś Zagroby leżącą na przeciwległym brzegu Narwi.


Ponownie bliskie kontakty z dworem nawiązał Strumiłło ok. 1450 roku. Brał udział w wojnie trzynastoletniej. W 1461 roku awansował na podkomorzostwo lwowskie. Posiadał tam znaczny majątek. Był przywódcą średniej szlachty i rzecznikiem miasta Lwowa w sporach z możnowładcami a szczególnie z Andrzejem Odrowążem piastującym stanowisko wojewody ruskiego i starosty generalnego ruskiego. Był jednym z przywódców konfederacji szlachty i miasta Lwowa przeciw Andrzejowi Odrowążowi zawiązanej 14 grudnia 1464 roku. Otrzymał w 1478 roku awans na najwyższy urząd w ziemi lwowskiej - kasztelanię po Pawle Odrowążu. Jako kasztelan był już jednak mało aktywny ze względu na podeszły wiek. Zmarł pod koniec 1485 roku.


Oprócz działalności politycznej i gospodarczej angażował się na rzecz Kościoła Katolickiego na Rusi.


Anna i Marian Kurtyczowie

przeczytaj też o Sasinie ze Smarzewa herbu Prawda


 
Wyszukiwarka

Czas ucieka






wieczność czeka

wschód słońca 05:12 UT,
zachód słońca 15:27 UT
okr. zimowy +1h; okr. letni +2h
Dziś jest: 295 dzień i 43 tydzień r.
do końca roku pozostało 70 dni
Imieniny obchodzą:
Halki, Filipa, Przybysława
Twoje IP: 54.81.178.153
jesteś gościem wyświetlono razy obecnie jest gości
© by Marian Kurtycz
Ostatnia aktualizacja strony
28.05.2017
Witryna powstała 1 maja 2011 r. w dniu beatyfikacji Papieża Jana Pawła II