adwent/z napisami/1

Adwent


W Adwencie czekamy na koniec świata, na przyjście Pana Jezusa i na święta Bożego Narodzenia. Okres oczekiwania na Boga, to jest chyba najpiękniejszy okres w życiu: okres tęsknoty za samym Bogiem.Wszyscy tęsknimy za Nim, wierzący i niewierzący. Człowiek niewierzący, jeśli pragnie miłości prawdziwej, dobrej, sprawiedliwej - to nieświadomie tęskni za Bogiem.


Na początku Adwentu czytamy o potrzebie czuwania. "Czuwajcie" a nie "oczekujcie". "Czuwać" - znaczy więcej, niż czekać. Czuwanie zawiera wyjście naprzeciw i kryje miłość rozbudzoną, nie śpiącą.


Cokolwiek nas spotyka, jest zawsze od Pana Jezusa. Jest to świadomość Adwentu, który się nigdy nie kończy. Całe nasze życie jest Adwentem. Jest ciągłym czekaniem na przyjście Jezusa. Dobrze o tym pamiętać: w każdej chwili mogę się z Nim spotkać.


Jak często Go odrzucamy, zamykamy oczy, usypiamy, a On stale przychodzi, stale puka do drzwi, stale ma jakieś życzenie: nie bądź egoistą, nie myśl tylko o sobie, oczyść swoje serce.

Ks.J. Twardowski

adwent/z napisami/2

Adwent


Adwent to czas radosnego oczekiwania na przyjście Jezusa. Zaczyna się: w niedzielę po uroczystości Chrystusa Króla czyli między 29 listopada a 3 grudnia. Trwa od 23 do 28 dni, z których cztery zawsze są niedzielami. Adwent kończy się: wigilią Bożego Narodzenia, która niekiedy zbiega się z czwartą niedzielą Adwentu. Adwent rozpoczyna się od pierwszych nieszporów pierwszej niedzieli Adwentu, a kończy się pierwszymi nieszporami Bożego Narodzenia. Pierwsza niedziela Adwentu zawsze rozpoczyna nowy rok liturgiczny w Kościele.


Adwent jest wyjątkowym czasem dla chrześcijan. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego "adventus", które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to, oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan adwent to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Jezusa. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Opuszczenie hymnu Gloria nie jest wyrazem pokuty, jak w Wielkim Poście, lecz znakiem czekania na nowe zabrzmienie hymnu anielskiego śpiewanego w noc narodzenia Jezusa (Łk 2, 14).


adwent/z napisami/8 Owo oczekiwanie ma swoje trzy znaczenia:

Najpierw wspominamy oczekiwanie na pierwsze, historyczne przyjście Jezusa. Łączymy się z tymi wszystkimi pokoleniami ludzi sprawiedliwych z czasów starego testamentu, którzy przez wieki oczekiwali na przyjście Mesjasza. Liturgia adwentowa ukazuje postacie tych świętych, którzy poprzedzili lub przepowiadali przyjście Mesjasza. Bóg już po grzechu pierworodnym obiecał, że przyjdzie "Potomek" Niewiasty, który zgładzi szatana. Naród wybrany przez wieki z nadzieją oczekiwał spełnienia tej obietnicy. Jan Chrzciciel stał się głosem wołającym, który zapowiadał przyjście Oblubieńca. Wpatrujemy się także w Maryję, która w szczególny sposób Jezusa oczekiwała. Ona poprzez swoje "niech mi się stanie", które wyraża Jej posłuszeństwo, uczy nas posłuszeństwa Słowu w wierze.


Bezpośrednio nasze myśli biegną ku Bożemu Narodzeniu - oczekujemy świąt, poprzez modlitwę, roraty, adwentowe postanowienia przygotowujemy się do tego świątecznego czasu. Bóg stał się człowiekiem, przyszedł do nas, a więc i my winniśmy wyjść Bogu naprzeciw, aby spotkać się z wcielonym Synem Bożym. W tym czasie winno się odprawiać rekolekcje, które mają nam pomóc przygotować się na spotkanie z Jezusem.

Jednocześnie nasze myśli biegną ku przyszłości - przypominamy sobie, że kiedyś Jezus ponownie przyjedzie na ziemię, by usunąć zło i zakrólować nad całym światem. Oczekiwanie na przyjście Jezusa jest źródłem radości. Adwent przypomina nam, że całe nasze życie jest czekaniem. Zawsze do czegoś dążymy. Człowiek, który w życiu już na nic nie czeka jest nieszczęśliwy. Nasze życie staje się piękne dlatego, że jest czekaniem, jest dążeniem do czegoś, czekaniem na Kogoś, czekaniem na przychodzącego Chrystusa.

adwent/Maryja/1

Adwent dzieli się na dwa podokresy, z których każdy ma odrębne cechy, wyrażone w dwóch różnych prefacjach adwentowych:

Pierwszy podokres Adwentu obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia, kiedy czytane są teksty biblijne, zapowiadające powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata i przygotowujące do spotkania z Chrystusem Sędzią. Dni powszednie w tym okresie przyjmują wszystkie obchody wyższe rangą (tzn. wspomnienia dowolne, obowiązkowe, święta i uroczystości);

Drugi okres Adwentu, od 17 do 24 grudnia, to bezpośrednie przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia. W tym okresie w dni powszednie można obchodzić jedynie święta i uroczystości.


adwent/Maryja/10

Adwent, adventus, w starożytnym Rzymie i Bizancjum oznaczał przybycie i odwiedziny ważnej osobistości, króla, cesarza. Chrześcijanie niemal od zawsze widzieli w owym adventus przybycie Króla Królów - Chrystusa: Jego Wcielenie, Narodzenie i powtórne przyjście na końcu czasów. Liturgiczny okres Adwentu wprowadza nas w trojakie oczekiwanie:


- na Boże Narodzenie, czyli wspomnienie pierwszego, historycznego przyjścia Chrystusa,

- na osobiste spotkanie z Chrystusem poprzez łaskę i, w końcu,

- na powtórne przyjście Chrystusa w chwale.


Pierwszy adwent już się dokonał: Pan, Emmanuel, wyczekiwany przez lud Starego Przymierza, narodził się, jak wierzymy, 2000 lat temu w Betlejem. W tęsknotę Izraela, w tajemnicę oczekiwania na Mesjasza, wprowadza nas liturgia drugiej części Adwentu, będącej bezpośrednim przygotowaniem do świętowania Bożego Narodzenia.

adwent/z napisami/14

Paradoksalnie, jeśli w liturgicznym Adwencie oczekujemy przyjścia Chrystusa, to jest On już wśród nas obecny. Do tej Obecności łatwo się przyzwyczaić, dlatego potrzebny nam drugi adwent - tajemnica nieustannie i na nowo ofiarowywanej nam łaski, przyjmowania i spotykania Boga w naszym osobistym życiu. Średniowieczni kaznodzieje mówili o tym przychodzeniu Boga do duszy jako o adwencie cierpliwym, łagodnym i cichym: "Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną" (Ap 3, 20). W tym wymiarze Adwent jest skupionym, lecz radosnym oczekiwaniem, by nie przeoczyć Bożej obecności w naszej codzienności.


Bliskość Dnia Pańskiego, czyli powtórnego przyjścia Chrystusa, akcentuje liturgia pierwszego i drugiego tygodnia Adwentu. W perspektywie tego Dnia nabiera powagi wezwanie do nawrócenia i ewangelicznego czuwania. "Bo oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy czyniący nieprawość będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień, mówi Pan Zastępów, tak że nie pozostawi po nich ani korzenia, ani gałązki. A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach" (Ml 3, 19-20).


...

Wyjść na pustynię


adwent/z napisami/3

Początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym. Jak jest napisane u proroka Izajasza: Oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, Jemu prostujcie ścieżki. Wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając /przy tym/ swe grzechy. Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym. I tak głosił: Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym. (Mk 1,1-8)


Wsłuchujemy się w drugą niedzielę Adwentu w początek Dobrej Nowiny o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym. Poprzednik Mesjasza Jan Chrzciciel woła do nas za prorokiem Izajaszem, byśmy przygotowali drogę przychodzącemu Panu. Abyśmy wyprostowali ścieżki naszego życia. Czyli podjęli trud nawrócenia. "Grzeszyć" w języku hebrajskim znaczy 'zabłądzić' lub 'nie osiągnąć celu'. Grzesznik to ten, kto nie osiąga swego celu - jest podobny do strzały, która nie trafia w wyznaczony punkt. Celem każdego człowieka jest miłować Boga, w odpowiedzi na miłość daną w akcie stworzenia. Grzech to niezdolność miłowania - odbiera człowiekowi jego relacje z Bogiem i zamyka go w piekielnej pustce.


adwent/z napisami/10

Grzech, pustynia, nawrócenie i przebaczenie to fundamentalne doświadczenie Izraela. Pustynia jest drogą między niewolą i wolnością, Egiptem i Ziemią Obiecaną. Pustkowie pozwala doświadczyć pierwotnego zaufania Bogu i Jego mocy. Tu Jan Chrzciciel, wystąpił i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Chrzest jest gestem zanurzenia i równocześnie wynurzenia z wody - jakby dwa przeciwstawne ruchy, wskazujące odpowiednio na śmierć i odrodzenie do życia. Wyrażają pragnienie życia, które nie kończy się wraz ze śmiercią. Ten pierwszy chrzest jest zapowiedzią przyjścia Mocniejszego, który chrzcić będzie Duchem Świętym.


W dni Adwentu trzeba nam wyjść na pustynię, czyli oderwać się od wszystkich naszych ludzkich zabezpieczeń. W modlitwie i ciszy dokonać konfrontacji drogi przychodzącego Zbawiciela i naszej drogi życia, aby się z Nim nie rozminąć. Trzeba spełnić dwa podstawowe warunki: pragnąć sprawiedliwości i wolności.


Bóg obiecał, że przyjdzie, aby dokonać sądu, który położy kres wszelkiej niesprawiedliwości - świat nie podlega panowaniu i kaprysom grzesznego człowieka, ale władzy Boga, który jest święty i sprawiedliwy. Drugim warunkiem jest pragnienie wolności. Człowiek popada w rozliczne formy niewoli wewnętrznej i zewnętrznej. Dostrzega dobro, ale nie potrafi nim żyć; intuicyjnie wyczuwa szczęście, ale nie może go osiągnąć. Odczuwa przeszkody, które uniemożliwiają mu osjąj gniecie tego, do czego został stworzony. Tylko Bóg jest miejscem wolności człowieka, gdzie indziej człowiek jest wygnańcem.

ks. Piotr Paweł Laskowski

Zobacz:
Adwent - czas oczekiwania
Boże narodzenie, Adwent
Adwentowe zwyczaje religijne
Wyjść na pustynię

adwent/Maryja/13

Roraty


W okresie Adwentu, z wyjątkiem niedziel i uroczystości, odprawia się Mszę św. wotywną o Najświętszej Maryi Pannie. W czasie odprawiania tej Mszy św. zapala się dodatkową świecę, która symbolizuje patronkę adwentowego oczekiwanie - Maryję. Ma ona nam szczególnie przypominać Maryję, gdyż to Ona, podobnie jak jutrzenka wyprzedza wschód słońca, poprzedziła przyjście Światłości świata Jezusa Chrystusa. Ta Msza św. nazywa się w naszym kraju tradycyjnie Mszą św. Roratnią lub po prostu Roratami. Roraty, odprawiane przed wschodem Słońca, podkreślają wyjątkowość tego okresu. Nazwa Roraty jest nawiązaniem do wołania z księgi proroka Izajasza: "Rorate coeli desuper et nubes pluant justum: Niebiosa spuśćcie rosę i chmury wylejcie sprawiedliwego" (por. Iz 45,8); oraz do pieśni śpiewanej na wejście (introitu), rozpoczynającej się od słów "Rorate caeli desuper" - "Spuśćcie rosę niebiosa".

Roraty to jedna z najstarszych tradycji Kościota katolickiego w Polsce. Trudno dziś dokładnie określić, od kiedy w Polsce obchodzi się Roraty, ale żródła historyczne twierdzą, że przyszły zaraz po przyjęciu Chrztu Świętego. Najstarsze kroniki wspominają, że Roraty odprawiano w Polsce już za czasów Bolesława Chrobrego przyjaźniącego się ze św. Romualdem, który sprowadził do Polski zakon kamedułów, pielęgnujący Roraty. Inne źródta opisują uczestnictwo w Roratach króla Bolesława Wstydliwego. Przez całe wieki Król, umieszczając w czasie rorat na ołtarzu zapaloną świecę, oświadczał: "Gotów jestem na sąd Boży", za nim czynił to Prymas Polski, mówiąc "Sum paratus ad adventum Domini" (Jestem gotów na przyjście Pana), po nich zaś kolejno: senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop, powtarzając słowa króla.


Msza roratnia jest też śladem dawnego obchodzenia święta Zwiastowania Pańskiego w okresie Adwentu - 18 grudnia. W starożytnych i średniowiecznych księgach liturgicznych polecano odprawianie tej mszy o Najświętszej Maryi Pannie w tygodniu poprzedzającym Boże Narodzenie lub nawet przez cały Adwent. Tak wyjątkowa obecność Matki Bożej w Adwencie ma głęboki sens. Maryja jest mistrzynią adwentowego oczekiwania. Jako córka Izraela, jako Matka Pana Jezusa i jako Matka Kościoła. Z Izraelem czekała na Mesjasza, a kiedy Anioł zwiastował jej, że pocznie i porodzi Syna, Emmanuela, oczekiwała na Życie, które cudownie w niej wzrastało. Razem z Kościołem czeka na przyjście chwalebnego, uwielbionego Chrystusa, a królując w niebie razem z Nim, wspiera Kościół w jego oczekiwaniu na ostateczny Dzień Pański.


adwent/z napisami/4

Wieniec adwentowy


Jednym z najbardziej wymownych zwyczajów adwentowych jest wieniec adwentowy, który ustawia się koło ołtarza. Zwyczaj ten pochodzi z Niemiec, gdzie w 1839 r. pastor prowadzący przytułek dla sierot wpadł na pomysł, aby wieńcem przystroić świetlicę dla dzieci. Razem z wychowankami w I niedzielę adwentu zapalił pierwszą świecę adwentową by wytworzyć nastrój skłaniający do modlitwy. Następne, mniejsze dwadzieścia cztery świece podopieczni zapalali każdego dnia aż do Wigilii, gromadząc się na śpiew i modlitwę. Później drewniane koło przystrojono gałązkami jodły. Z czasem liczbę świec zmniejszono do czterech, a zwyczaj ten szybko rozszedł się po wielu krajach. W Polsce zwyczaj ten pojawił się po pierwszej wojnie światowej.


Obecnie mamy wieńce adwentowe w kościele, ale także w wielu domach stroiki bożonarodzeniowe mają właśnie kształt wieńca. Wykonuje się go z gałązek szlachetnych drzew iglastych, takich jak: świerk, jodła czy sosna. Na wieńcu są umieszczone cztery świece symbolizujące cztery niedziele adwentowe. Świece zapala się w kolejne niedziele Adwentu (najpierw jedną, potem dwie itd). Zapalanie świec oznacza czuwanie i gotowość na przyjście Chrystusa. Wiąże się to ze słowami Chrystusa, który określał siebie mianem "światłości świata".

adwent/swiece/2

Świece roratnie - roratka - lampiony


W okresie Adwentu bardzo ważnym, wymownym i często stosowanym znakiem w liturgii jest świeca. Świece i lampiony posiadają bogatą symbolikę. Światło jest symbolem Chrystusa, gdyż prorocy zapowiadali Go jako światłość, a także sam Chrystus mówi o sobie: "Ja jestem światłością świata, kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia".


Świeca Maryjna - Roratka

Zazwyczaj jest to wysoka świeca koloru białego lub jasnożółtego, przewiązana białą wstążką i udekorowana zielenią. W kościołach umieszczana w środku wieńca adwentowego lub na ołtarzu i zapalana w czasie roratnich Mszy świętych. Symbolizuje Maryję, która w mroczny czas adwentowy w swoim łonie niesie światu Chrystusa - Światłość Prawdziwą. Zwyczaj umieszczania jej na ołtarzu pochodzi z czasów Bolesława Wstydliwego (XIII w.). Wówczas na początku Adwentu przed ołtarzem w katedrze stawali przedstawiciele wszystkich siedmiu stanów - król, prymas, senator, szlachcic, żołnierz, kupiec, chłop - i trzymając w dłoniach zapalone świece każdy oznajmiał zebranym: "Jestem gotów na sąd Boży".


adwent/lampiony roratnie/1 Lampiony adwentowe

Innym przejawem adwentowej liturgii światła jest lampion. Przygotowuje się go najczęściej z brystolu lub kartonu. Stanowi on formę czworoboku zamkniętego, którego ścianki, podklejone od wewnątrz kolorową bibułką, przypominają gotyckie witraże z symbolami chrześcijańskimi lub scenami biblijnymi. Wewnątrz umieszcza się świecę, która zapalana jest na początku mszy roratniej. Idąc na roraty, dzieci zabierają je ze sobą aby rozświetlały mroki grudniowej nocy. Ta piękna w swej wymowie symbolika przypomina nam o konieczności zbierania przez cały adwent dobrych uczynków, które mogłyby rozjaśnić mroki grzechu w naszej duszy, wskazać Chrystusowi drogę do naszego serca. By, kiedy w pięknie przyozdobionej świątyni znajdzie się miejsce na betlejemski żłóbek, w naszym sercu znalazło się jednocześnie miejsce dla małego Jezusa.


Wędrująca figurka Matki Bożej


Zwyczaj ten praktykowany jest w wielu polskich parafiach. Znany jest także w Niemczech pod nazwą "Frauentragen". Polega na przyjmowaniu figury Matki Bożej z kościoła po roratach do tej rodziny, której dziecko wyciągnęło szczęśliwy los. Rodzina ta wraz z dziećmi przyjmuje figurę Matki Bożej na jeden dzień. Przyjmując posąg Matki Bożej celebrują wszyscy rodzinną liturgię, śpiewając pieśni adwentowe i maryjne, czytając i rozważając Pismo Święte oraz odmawiając różaniec i inne modlitwy. Ta forma adwentowego przeżycia daje bardzo dużo możliwości wprowadzenia do rodziny ducha modlitwy i adwentowego nastroju. Rodzina w znaku figury zaprasza Maryję do swego domu. W ten sposób ponawia się scena sprzed 2000 lat, kiedy to Maryja udała się do domu Elżbiety i Zachariasza by przed przyjściem na świat św. Jana Chrzciciela usłużyć swojej krewnej Elżbiecie.

adwent/Maryja/11

8 grudnia - Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny


Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny oznacza, że Matka Syna Bożego od pierwszej chwili swego istnienia nie miała grzechu pierworodnego. Ten wielki przywilej spośród wszystkich ludzi otrzymała tylko Ona. Nie wypadało bowiem, aby Matka Pana Jezusa miała grzech pierworodny i w ten sposób choć na chwilę była pod władzą szatana. Rzucałoby to cień na samą osobę Syna Bożego. Wiemy, jak smutne skutki sprowadził grzech pierworodny na ludzi, i chociaż popełnili go nasi prarodzice Adam i Ewa, ale jako grzech rodzaju ludzkiego przeszedł on na nas wszystkich z wyjątkiem Matki Boskiej. Pozbawił nas łaski uświęcającej, odebrał nam jasność rozumu, wola stała się skłonniejsza do złego. Powstało rozdwojenie w człowieku i ciało tak często buntuje się przeciwko duszy.


Ale skąd wiemy, że Matka Boża była bez grzechu pierworodnego poczęta? Sam Pan Bóg zapowiedział w raju, że Niewiasta zetrze głowę węża, szatana. A jakby to mogła uczynić, gdyby sama była pod niewolą szatana. Jest to nie do pomyślenia, aby Syn Boży obrał sobie za mieszkanie Tę, która wpierw była wrogiem Pana Boga i poddana szatanowi. Kiedy archanioł Gabriel pozdrowił Maryję, to powiedział wprost, że jest "łaski pełna". Tam gdzie jest łaska, tam nie ma grzechu.


Modlitwa:

Boże, który przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś Synowi swojemu godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Twojego Syna zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, dozwól nam za jej przykładem dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen




Adwent


Pliki formatu PDF

nazwa plikuwymiarpobrań
 adwent-piosenki.pdf 70 Kb    647
 adwentowe-wiersze.pdf 344 Kb    533
 piesni-adwentowe-(zbiorek).pdf 7.7 Mb    498
 po-upadku.pdf 104 Kb    468
 raduj-sie-ziemio-(t.mierzwa).pdf 110 Kb    484
 szopka-1.pdf 294 Kb    381
 szopka-2.pdf 326 Kb    464
 szopka-3.pdf 261 Mb    347
 szopka-4.pdf 255 Kb    328
 szopka-8.pdf 343 Kb    383

Możesz pobrać od razu cały zbiorek lub każdą pieśń z osobna - rozwiń - _____

Pliki tekstowe

nazwa plikuwymiarpobrań
 adwent-adoracja.doc 31 Kb    487
 adwent-nabozenstwo.doc 56 Kb    439
 adwent.doc 36 Kb    485
 czuwajcie.doc 32 Kb    377
 I-niedziela-adwentu.doc 63 Kb    477
 II-niedziela-adwentu.doc 57 Kb    492
 III-niedziela-adwentu.doc 60 Kb    633
 IV-niedziela-adwentu.doc 77 Kb    466
 modlitwa-w.-komentarze-na roraty.doc 108 Kb    1840
 oczekiwanie-na-boze-narodzenie.doc 40 Kb    449
 roraty-swiece-wieniec.doc 67 Kb    528
 rozwazania-adwentowe.doc 54 Kb    486
 sw.mikolaj.doc 64 Kb    722

Albumy Fotograficzne

nazwa plikuwymiarpobrań
 adwent-lampiony-roratnie.html 220 Kb    530
 adwent-matka-boska.html 204 Kb    528
 adwent-mikolaj.html 484 Kb    470
 adwent-swiece.html 692 Kb    403
 adwent-wience.html 1.47 Mb    496
 adwent-z-napisami.html 280 Kb    463

Prezentacje

nazwa plikuwymiarpobrań
 adwent-zapal-swiece.pps 928 Kb    499
 adwent.pps 818 Kb    449
 adwentowe-przeslanie.pps 5.32 Mb    394
 adwentowe-swiece.pps 164 Kb    496
 cztery-swiece.pps 172 Kb    492

Pliki audio

nazwa plikuwymiarpobrań
 homilia-gora-sw-anny.mp3 6.20 Mb    346

Pliki video

nazwa plikuwymiarpobrań

Pliki na tablety i czytniki

nazwa plikuwymiarpobrań
 
Wyszukiwarka

Czas ucieka






wieczność czeka

wschód słońca 05:06 UT,
zachód słońca 15:34 UT
okr. zimowy +1h; okr. letni +2h
Dziś jest: 292 dzień i 43 tydzień r.
do końca roku pozostało 73 dni
Imieniny obchodzą:
Piotra, Michała, Ziemowita
Twoje IP: 54.158.212.93
jesteś gościem wyświetlono razy obecnie jest gości
© by Marian Kurtycz
Ostatnia aktualizacja strony
28.05.2017
Witryna powstała 1 maja 2011 r. w dniu beatyfikacji Papieża Jana Pawła II