Kalendarium życia świętego Antoniego

 

1195

W Lizbonie w Portugalii przyszedł na świat chłopiec (tradycja mówi, że było to 15 sierpnia - w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny). Na chrzcie otrzymał imię Fernando (Ferdynand). Jego ojciec, Martino di Alfonso, był ponoć potomkiem jednego z wodzów wypraw krzyżowych. Kiedy chłopiec podrósł, rodzice wysłali go na naukę do szkoły katedralnej przy kościele Bożej Rodzicielki w Lizbonie.


1210

Jako 15-letni młodzieniec Fernando wstąpił do klasztoru Kanoników Regularnych św. Augustyna (augustianów).


1212

Został przeniesiony na własną prośbę do Coimbry. W ten sposób chciał uniknąć wizyt krewnych i przyjaciół, które nie pozwalały mu ostatecznie oderwać się od świeckiego świata. W klasztorze św. Krzyża w Coimbrze pozostał przez osiem lat. Przez ten czas w zaciszu bogatej biblioteki klasztornej studiował Pismo Święte i rozprawy teologiczne. Nie przypuszczał wówczas, że studia te staną się podstawą jego późniejszej pracy apostolskiej. Póki co młody augustianin wytrwale kształcił się i ćwiczył w nabożnych rozmyślaniach.


1220

Otrzymał święcenia kapłańskie. Po usłyszeniu wieści o męczeńskiej śmierci pięciu franciszkańskich misjonarzy zamordowanych w Maroku, Fernando postanawił iść w ich ślady. Zrodziło się w nim pragnienie męczeństwa. Został przyjęty do Zgromadzenia Braci Mniejszych i przyjął imię Antoniego. Wyruszył na misje do Maroka. Ciężka choroba uniemożliwiła mu jednak podjęcie pracy misjonarza.


1221

Miotany wichrem okręt, którym płynął niedoszły męczennik, przypadkowo przybił do brzegów Sycylii. Tam Antoni trafił do klasztoru franciszkanów znajdującego się niedaleko Messyny. Brał udział w kapitule generalnej Zgromadzenia Braci Mniejszych, która odbywała się w Asyżu. Tam po raz pierwszy spotkał św. Franciszka. Po "kapitule namiotów" brat Antoni został przydzielony do małego domu zakonnego w prowincji Romania (północne Włochy), gdzie pełnił posługę kapłańską. Przez pewien czas przebywał w pustelni w Monte Paolo w pobliżu Forli, oddając się postom i nabożnym rozmyślaniom. Czekał na wskazówkę od Boga co do dalszej drogi życia.


1222

W Forli podczas uroczystości z okazji święceń kapłańskich wygłosił pierwsze kazanie.


1223

Wędrował po północnych Włoszech, słowem zwalczając szerzącą się tam herezję.


1223 - 1224

Wykładał teologię w Bolonii.


1224 - 1227

Był kaznodzieją we Francji, gdzie w owych czasach heretycy dopuszczali się mordów na katolickich duchownych i wiernych. Jego praca duszpasterska zyskała szczególne uznanie i Antoni został kustoszem zakonu w Limoges.


1227

Został prowincjałem zakonu św. Franciszka w północnych Włoszech. W powierzonej sobie prowincji Antoni bronił zagrożonej przez herezję wiary siłą swego słowa oraz zakładając nowe klasztory. Pracował ponad siły. Po trzech latach ze względu na zły stan zdrowia poprosił o zwolnienie z obowiązków prowincjała.


1228

Wraz z delegacją franciszkanów udał się do Rzymu, by zasięgnąć rady Ojca Świętego w sprawie przyszłości ruchu franciszkańskiego. Tam w obecności Papieża i najwyższych dostojników Kościoła wygłosił kazanie.


1230

Osiadł na stałe w Padwie.


1231

Codziennie przez 40 dni Wielkiego Postu Antoni głosił w Padwie kazania pasyjne. Mimo złego stanu zdrowia wyruszył do Werony. Prosił władcę tego miasta, Ezzelina da Romano, by uwolnił bezprawnie więzionych ludzi. Po nieudanej misji osiadł w Camposampiero, niewielkiej miejscowości niedaleko Padwy. Tam w nietypowej celi zbudowanej między rozłożystymi konarami potężnego orzecha, zawieszony między niebem a ziemią, w ciszy oddawał się nabożnym medytacjom. Stan zdrowia schorowanego Antoniego wyraźnie się pogorszył. Prosił braci, by zawieźli go do jego ukochanego klasztoru Najświętszej Maryi Panny w Padwie. W drodze do Padwy ze względu na skrajne osłabienie chorego musiano zatrzymać się w Arcelli (przedmieścia Padwy). Tam 13 czerwca w ubogiej celi klasztoru klarysek odszedł do Pana jeden z Jego największych kaznodziejów. W niespełna rok po śmierci dostąpił chwały ołtarzy.


1246

Św. Antoni został ogłoszony ewangelicznym Doktorem Kościoła.


Biografia - wersja I


Młodość

Święty Antoni z Padwy urodził się pod koniec XII (ok. 1195 r.) w Lizbonie, stolicy Portugalii. Na chrzcie nadano mu imię Ferdynand. Wiedzę zdobywał w katedralnej szkole w Lizbonie. Już jako kilkunastoletni młodzieniec odczuwał potrzebę poświęcenia się służbie Bożej. Wstąpił do kanoników regularnych św. Augustyna - augustianów tam wzbogacał swą wiedzę i wchodził w życie zakonne. Zdobył solidne wykształcenie, najlepsze jakie wówczas można było zdobyć. Ze szczególnym zamiłowaniem zgłębiał wiedzę biblijną i patrystyczną.


W 1219 Fernando przyjął święcenia kapłańskie. Ogarnięty entuzjazmem nawracania "niewiernych", pragnął głosić Ewangelię w Afryce i złożyć tam siebie w ofierze Chrystusowi. Wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych św. Franciszka w Olivanez przy kościele św. Antoniego Pustelnika - stąd przybrał imię zakonne Antoni. Najpierw udał się do Maroka, jednak na skutek ciężkiej choroby musiał zrezygnować z tych zamiarów (klimat Afryki był dla niego zabójczy).


Działalność

Po powrocie z misji, głosił kazania w północnych Włoszech oraz południowej Francji. Zgłębiał swoją wiedzę biblijną, z której później korzystał jako sławny kaznodzieja i pierwszy profesor teologii w zakonie franciszkańskim. W 1221 r. w Asyżu spotkał się ze św. Franciszkiem, założycielem Zakonu Braci Mniejszych. Jako pustelnik w Monte Paolo służył pomocą kapłanom, był wspaniałym duszpasterzem i kaznodzieją.


Jego dar wymowy, obrazowy język, przykład świętego życia, żarliwość i towarzyszące mu cuda sprawiły, że garnęły się do niego wielkie rzesze ludzi z różnych stron. Jego praca kaznodziejska była tak skuteczna, że nawracali się nawet odstępcy od Kościoła. Św. Antoni wygłaszał kazania do pielgrzymów przybywających do Rzymu, napisał serię kazań wielkopostnych oraz "kazania na święta".


Największą popularność jako kaznodzieja osiągnął w Wielkim Poście w 1231 roku - gromadził wtedy wokół siebie tysiące ludzi, których doprowadzał do poprawy życia. Przemawiał na dużych placach, ponieważ kościoły nie mieściły tak wielkich rzesz ludzi. Zwalczał lichwę, ganił praktykę więzienia dłużników i wyzysk biednych.


śmierć i kanonizacja

Wyczerpany przewlekłą chorobą i intensywną pracą powracał do Padwy. W czasie drogi jednak zmarł. Był to piątek 13.06.1231 r. Zakończył swoje bardzo pracowite życie w wieku 36 lat. Pogrzeb św. Antoniego odbył się w Padwie. Uroczystość pogrzebowa była wielką manifestacją. Lud żegnał natchnionego kaznodzieję, troskliwego obrońcę, cudotwórcę i świętego sługę Bożego. Jego relikwie złożono w kościele Matki Bożej w Padwie.


Już w rok po śmierci Antoniego papież Grzegorz IX kanonizował świętego i dzień 13.06. wyznaczył na dzień wspomnienia świętego Antoniego. W 1424 r. jego ciało przeniesiono do specjalnie wybudowanej ku jego czci bazyliki. Bazylika ta stała się centralnym miejscem jego kultu. Ludzie uzyskiwali liczne cuda i łaski u jego grobu - były uzdrowienia z paraliżu, przywrócenia wzroku, słuchu, mowy, a nawet dwa wskrzeszenia zmarłych. Do dziś kult św. Antoniego jest powszechny, wierni zwracają się do niego z kłopotami i troskami jakie ich gnębią.


W całym Kościele od XVII w. przyjęły się nabożeństwa wtorkowe odprawiane ku czci św. Antoniego. Również w naszej parafii odpust przypada 13 czerwca w dniu wspomnienia patrona.


Biografia - wersja II


Młodość

Jeden z pierwszych świętych franciszkańskich, Doktor Kościoła - Antoni (Ferdynand) Padewski pochodził z Portugalii. Urodził się ok. roku 1195 w Lizbonie, w zamożnej mieszczańskiej rodzinie. Jego rodzicami byli Marcin de Bulhoes i Teresa Taveira. W wieku 15 lat wstąpił do zakonu augustianów w Lizbonie, gdzie odbywał studia przygotowujące go do kapłaństwa. Po dwóch latach pobytu w klasztorze św. Wincentego przeniósł się do klasztoru św. Krzyża pod Coimbrą, gdzie studiował pisma Ojców Kościoła i teologów średniowiecznych oraz nauki przyrodnicze.


W roku 1220 Ferdynand był świadkiem sprowadzenia do Coimbry ciał pięciu misjonarzy, męczenników franciszkańskich z Maroka, którzy zginęli z rąk Saracenów. Wtedy też zapragnął zostać misjonarzem i męczennikiem i podjął decyzję wstąpienia do braci mniejszych w klasztorze-pustelni dos Olivais pod Coimbrą, gdzie przyjął imię zakonne - Antoni. Jeszcze tego samego roku został wysłany na misje do Maroka, skąd z powodu choroby zmuszony był wracać do kraju. Zamiast do Portugalii, na skutek niesprzyjających warunków atmosferycznych, wylądował na Sycylii.


Początki działalności

W okresie Zielonych Świąt 1221 r. wziął udział w kapitule generalnej franciszkanów, która odbywała się w Asyżu. Tam po raz pierwszy zetknął się ze św. Franciszkiem i był świadkiem dyskusji na temat życia, działalności apostolskiej i misyjnej oraz praktyk ascetycznych w zakonie. Jako człowiek nieznany większości członkom kapituły Antoni nie zabierał głosu. Po kapitule prowincjał Gracjan posłał go do pustelni w Montepaolo, w pobliżu Forli. Odprawianie mszy św., modlitwa i praca w kuchni wypełniały Antoniemu całodzienne zajęcia w pustelni. Nic nie wskazywało na to, by Antoniemu miano powierzyć jakieś inne zajęcie w zakonie.


Po raz pierwszy został poproszony o wygłoszenie kazania we Forli, podczas święceń kapłańskich. Antoni przemówił prosto, zrozumiale, prostym językiem łacińskim. Wszystkich ogarnął zachwyt, gdy z ust Antoniego popłynęły słowa jasne, mądre, w połączeniu z pokorą i rzadkim darem wymowy. Niedługo potem Antoni otrzymał misję kaznodziejską od władz kościelnych. Stał się najwybitniejszym kaznodzieją XIII w. W wypełnianiu tego powołania nie przeszkadzało mu pełnienie innych ważnych obowiązków (w latach 1224-1227 był kustoszem we Francji, a w latach 1227-1230 - prowincjałem w północnych Włoszech).


Ewangelizacja poprzez Kazania

Antoni stał się wędrownym kaznodzieją. Przemierzał wioski i miasta północnej Italii, okolic Romanii, Emilii, Ligurii, Lombardii i Wenecji. Pod koniec 1223 r. Antoni otrzymał od św. Franciszka nominację na profesora teologii. Był więc Antoni pierwszym nauczycielem teologii w zakonie, a decyzją św. Franciszka klasztor Santa Maria della Puglione, był miejscem pierwszego studium teologicznego w Bolonii.


Na kapitule generalnej w roku 1230 po tym jak się zrzekł urzędu prowincjała, otrzymał od generała zakonu Jana Parentiego uprawnienia do głoszenia Słowa Bożego w całym zakonie. Po kapitule Antoni zamieszkał w Padwie, gdzie oddał się studium i pisaniu kazań, kaznodziejstwu i działalności społecznej.


Jeszcze jako prowincjał, w latach 1227-1229 Antoni napisał zbiór kazań niedzielnych zatytułowanych "Sermones Dominicales", później kazania na uroczystości świętych - "Sermones Sanctorium". Ze względu na stan zdrowia Antoni nie odbywał już podróży apostolskich i ograniczał się do głoszenia kazań na terenie Padwy. W roku 1231 podjął się wygłoszenia kazań wielkopostnych codziennie od 6 lutego do 23 kwietnia. W ten sposób Antoni stał się historycznie pierwszym kaznodzieją, który przygotował wiernych do Świąt Wielkanocnych, przez codzienne kazania i związane z nimi słuchanie spowiedzi. W kazaniach tych brały udział rzesze wiernych, sięgające podobno do 30 tys.


Efekty pracy

Pod wpływem działalności kaznodziejskiej Antoniego, wielu chciało prowadzić życie pokutnicze, połączone z działalnością społeczną i dobroczynną. W ten sposób powstało bractwo franciszkańskie zwane Colombini, które nosiło specjalny strój: popielatą, długą tunikę przepasaną sznurem. Nazwa pochodzi od kościółka przy którym się gromadzili - Santa Maria della Colomba. Członków nazwano "zakonem gołębi".


W swoich kazaniach Antoni bardzo ostro występował przeciwko lichwie, pobieraniu wysokich procentów od pożyczek, potępiał chciwość. Stawał w obronie więźniów politycznych, odważnie występował przeciw postępowaniu tyrana i despoty Ezzelino.


Śmierć i kanonizacja

Schorowany, ostatnie dni swojego życia spędził w klasztorze, ufundowanym przez hrabiego Tisso z Camposampiero na terenie jego posiadłości. Antoni zamieszkał na drzewie orzechowym, schodząc ze swej pustelni na wspólne modlitwy z braćmi zakonnymi. W pustelni przygotowywał się na śmierć. 13 czerwca 1231 r. stracił przytomność. Po odzyskaniu przytomności prosił o przewiezienie go do Padwy, do klasztoru Świętej Maryi. Po drodze zatrzymano się w klasztorze w Arcella, gdzie wieczorem umarł. Obrzędy pogrzebowe odbyły się w kościele Świętej Maryi, we wtorek 17 czerwca 1231 r. Od dnia pogrzebu grób Antoniego stał się miejscem licznych pielgrzymek, na grobie Antoniego dokonywały się liczne cuda. Już w miesiąc po śmierci Antoniego biskup, duchowieństwo i mieszkańcy Padwy, wysłali do papieża specjalną delegację, z prośbą o zaliczenie Antoniego w poczet świętych.


Papież Grzegorz IX, w uroczystość Zielonych Świąt, 30 maja 1232 r., w katedrze w Spoleto, kanonizował Antoniego. W czasie kanonizacji odczytano opis 53 cudów, dokonanych za wstawiennictwem Antoniego. 23 czerwca 1232 r. papież wydał bullę, skierowaną do całego Kościoła, w której przedstawił św. Antoniego jako luminarza, który umacnia wiarę katolicką sercem, słowem i dziełami, i który dał niezłomne świadectwo świętości. Papież Pius XII listem apostolskim Exulta, Lusitania felix, wydanym 16 stycznia 1948 r., ustanowił i ogłosił św. Antoniego z Padwy Doktorem Kościoła, nazywając go Doktorem Ewangelicznym.


Biografia - wersja III


Młodość

Święty Antoni Padewski nie pochodził z Padwy - z Włoch, lecz był Portugalczykiem. Urodził się w Lizbonie 15 sierpnia 1195 roku w Święto Wniebowzięcia NMP, Otrzymał na chrzcie imię Ferdynand. Ojciec Ferdynanda Marcin Vicencio de Bulhoes (Bugiioni) był rycerzem króla Alfonsa II Portugalskiego. Matka Maria Teresa Taveira pochodziła również ze szlacheckiego rodu. Rodzice dawali mu od najmłodszych lat bardzo dobry przykład. Uczył się w Lizbonie w szkole przykatedralnej. Jako syn rycerza zdobywał także sztukę jazdy konnej, szermierki, polowania.


Kiedyś oświadczył ojcu, który chciał by Ferdynand został tak jak on rycerzem: "Pragnę być rycerzem Chrystusa, giermkiem Matki Bożej, obrońcą ubogich i Ewangelii". Dzięki interwencji matki otrzymał błogosławieństwo ojca. Ojciec powiedział; "Nie sprzeciwiam się twojemu wyborowi, a w twojej stanowczej decyzji dostrzegam dumę rodu Buglione. Będziesz godny naszej rodziny i chociaż zawiodłeś moje nadzieje, nie mogę sprzeciwiać się woli Boga. Błogosławię ci, mój synu. Idź w pokoju".


W 1210 roku mając 15 lat Ferdynand wstąpił do klasztoru San Vicenzo de Fora Kanoników Regularnych Św. Augustyna w Lizbonie, Po dwóch latach przeniósł się do klasztoru w Coimbrze. W 1219 otrzymał święcenia kapłańskie. W 1220 Ferdynand był świadkiem pogrzebu pięciu franciszkanów zamordowanych przez mahometan w Maroko, Chcąc naśladować ideał życia św. Franciszka z Asyżu oraz poświęcić się pracy misyjnej tak jak bracia, którzy zginęli w Maroko wstąpił do wspólnoty św. Franciszka w Olivanez - tam zmienił imię na Antoni i uzyskał zgodę przełożonych na misyjną podróż do Maroka.


Działalność

Jednak Bóg chciał inaczej. Zachorował tam i dlatego musiał wracać do Portugalii. Gwałtowna burza jednak zapędziła statek na Sycylię. Właśnie tam w pobliżu Messyny w klasztorze franciszkańskim Antoni odzyskał zdrowie. W 1221 udał się do Asyżu i tam spotkał św. Franciszka. W tym czasie odbywała się kapituła zakonu, która przydzieliła Antoniego do prowincji Romania do klasztoru Montepaolo w pobliżu Forli. Tam wykorzystywał czas na pogłębienie życia duchowego, studium Pisma Świętego oraz pełnił posługę duszpasterską i kaznodziejską.


Sława jego kazań dotarła do brata Eliasza, następcy św. Franciszka, który mianował go generalnym kaznodzieją zakonu. Niezwykły dar kaznodziejski gromadził przy nim liczne tłumy, które widziały także cuda, które Bóg działa przez ręce Antoniego, W 1225 -1227 głosił kazania we Francji, zwalczał szerzące się herezje katarów. Kiedy powrócił do Italii został wybrany na kapitule generalnej prowincjałem Emilii i Mediolanu.


W 1228 roku udał się do Rzymu w sprawach prowincji - tam papież Grzegorz IX, który słyszał o talencie kaznodziejskim Antoniego polecił mu przeprowadzenie rekolekcji dla niego i kolegium kardynalskiego. Wywarły one tak silne wrażenie, że Ojciec Święty nazwał go "Arką Testamentu". Polecił Antoniemu, by wygłaszał kazania w Rzymie do przybywających pielgrzymów. W 1230 roku na kapitule generalnej św. Antoni zrzekł się urzędu prowincjała i udał się do Padwy.


śmierć i kanonizacja

Zmarł 13 czerwca 1231 roku mając zaledwie 36 lat. Pochowano go w Padwie. 30 maja 1232 roku papież Grzegorz IX zaliczył go w poczet Świętych. O szybkiej kanonizacji zadecydowały liczne cuda i łaski jakie wierni otrzymali za wstawiennictwem św. Antoniego, Święty Antoni posiadał dar uzdrawiania, bilokacji, czytania w ludzkich sumieniach. Dzisiaj też zdarzają się cuda za jego pośrednictwem - trzeba tylko wierzyć i prosić o wstawiennictwo świętego Antoniego - jeżeli będzie to zgodne z wolą Bożą - to Bóg uczyni znak. Obecnie na miejscu grobu św. Antoniego w Padwie wznosi się potężna bazylika. W 1946 papież Pius XII ogłosił św. Antoniego Doktorem Kościoła.


Święty Antoni jest patronem żniw, par narzeczeńskich, sierot i dzieci, patronem zagubionych rzeczy, więźniów. Odbywające się nabożeństwa ku czci św. Antoniego we wtorki są związane z dniem śmierci św. Antoniego 13 czerwca 1231.


 
Wyszukiwarka

Czas ucieka






wieczność czeka

wschód słońca 03:22 UT,
zachód słońca 17:56 UT
okr. zimowy +1h; okr. letni +2h
Dziś jest: 229 dzień i 34 tydzień r.
do końca roku pozostało 136 dni
Imieniny obchodzą:
Anita, Julianna, Jacek
Twoje IP: 54.146.59.51
jesteś gościem wyświetlono razy obecnie jest gości
© by Marian Kurtycz
Ostatnia aktualizacja strony
28.05.2017

Biografia św. Antoniego z Padwy


Kalendarium
Kalendarium

Biografia - wersja I
Młodość
Działalność
Śmierć i kanonizacja

Biografia - wersja II
Młodość
Początki działalności
Ewangelizacja poprzez Kazania
Efekty pracy
Śmierć i kanonizacja

Biografia - wersja III
Młodość
Działalność
Śmierć i kanonizacja
Witryna powstała 1 maja 2011 r. w dniu beatyfikacji Papieża Jana Pawła II