Ksiądz Ignacy Krajewski pracował w Zegrzu według jednych źródeł od listopada 1903 roku, a według innych od lutego 1904 roku. Pracował w parafii krótko, bowiem już w 1905 roku był wikariuszem w Wyszogrodzie. Ciekawostką jest, że w tym samym czasie w parafii był także proboszcz o tym samym nazwisku Saturnin Władysław Krajewski. W 1935 roku ks. Ignacy Krajewski był proboszczem w Wólce Mławskiej. Tam przez pewien czas współpracował z nim ksiądz Witold Sujkowski, pochodzący z naszej parafii, którego rodzice znali go z pracy w naszej parafii.
W książce ks. Saturnina Wierzbickiego "Byli naszymi duszpasterzami" o bytności w naszej parafii ks. Ignacego nie ma żadnej wzmianki. Natomiast ks. Michał Marian Grzybowski w książce "Duchowieństwo diecezji płockiej", wiek XIX, tom3, str 176-179 w obszernej biografii dokładnie opisuje życie księdza Krajewskiego. I na tej biografii się oprę. W obu publikacjach jest też różna data urodzenia ks. Ignacego 15 lub też 25 lipca 1878 roku. [Może to wynikać z różnicy między kalendarzem Gregoriańskim a Juliańskim stosowanym przez Rosjan po dziś dzień a obowiązującym w czasach zaborów.]

Ignacy Krajewski (15 lub 25.VII.1878 - 18.II.1952)

w parafii (od XI.1903 lub II.1904 - 1905)


Ignacy Krajewski urodził się 15 lipca 1878 roku we wsi Kępa Polska w parafii Zakrzewo jako syn Kazimierza i Aleksandry z Orzewskich. Pochodził z zamożnej rodziny szlacheckiej, miał trzech młodszych braci. W domu panowała atmosfera religijna i patriotyczna, matka dbała o sprawy religijne, ojciec, który był leśnikiem - o sprawy narodowe. Początkowe nauki zdobywał u prywatnego nauczyciela, zaś do gimnazjum uczęszczał w Płocku, gdzie prefektem był ks. Antoni Wołyński. Po otrzymaniu matury, w 1896 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Płocku. Ukończył je, otrzymując 24 maja 1902 roku święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jerzego Elizeusza Szembeka. Należał do zdolnych i ambitnych studentów, często brał udział w dyskusjach, miał swoje zdanie, które potrafił uzasadnić. Już wtedy ujawniły się jego uzdolnienia kaznodziejskie, oceniający go koledzy mówili: Bardzo dobre, przyjemnie było słuchać, na wskroś samodzielne, przebieg myśli jednolity, silna argumentacja, świeże, poetyczne, a profesor wymowy, ks. Franciszek Klimkiewicz napisał: Niech danego mu talentu nie trafi na marne.


Pracę kapłańską rozpoczął jako wikariusz w Goworowie. Choć pracował tam tylko osiemnaście miesięcy, jednak mile te czasy wspominał: "Goworowo całe życie było mi tym, czym Galilea dla Chrystusa Pana, ukochaną prowincją". Tam zdobywał pierwsze umiejętności duszpasterskie. W lutym 1904 roku przeniesiony został do Woli Kiełpińskiej, w 1905 roku był wikariuszem w Wyszogrodzie, u ks. Antoniego Borkowskiego, znanego językoznawcy, teoretyka muzyki, wykładowcy seminarium duchownego. W lipcu tego roku otrzymał translokatę do Skępego, znanego sanktuarium maryjnego, gdzie współpracował z ks. proboszczem Józefem Pilaszewskim. 9 marca 1906 roku przeniesiony został do Nura w dekanacie łomżyńskim, w 1907 roku do Przasnysza. Od 20 lutego 1909 roku był wikariuszem w kościele parafialnym w Ciechanowie, a potem otrzymał nominację na rektora kościoła poaugustiańskiego św. Teki.


Samodzielną placówkę otrzymał 14 stycznia 1912 roku. W urzędowym organie diecezjalnym napisano: Mianowany nadetatowym wikariuszem parafii mławskiej i delegowany do nowo utworzonej filii w Wólce. Już 26 stycznia tegoż roku rozpoczął pracę w nowo utworzonej filii, a dwa dni potem proboszcz i dziekan mławski, ks. Ludwik Sokolik, poświęcił prowizoryczną kaplice, w której zaczęto odprawiać nabożeństwa. Nowy duszpasterz wystarał się u władz rządowych o pozwolenie i wyznaczenie miejsca na cmentarz grzebalny. Szybko zbudował murowaną plebanię, spłacił długi zaciągnięte na budowę i wyposażenie kaplicy, sprawił dzwony i gromadził materiał na budowę nowej świątyni. Wybuch pierwszej wojny światowej zniweczył te plany, bowiem Niemcy zabrali dzwony i materiały zgromadzone do budowy kościoła. W 1917 roku filia stała się samodzielną parafią pod wezwaniem św. Jana Kantego w Mławie-Wólce.


Cieszył się z odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku, na pamiątkę tego wydarzenia usypano "kopiec Kościuszki", przy którym odbywały się uroczystości religijne i patriotyczne. Przez sześć lat był członkiem rady miejskiej w Mławie. Zabierał często głos w sprawach rozbudowy i porządkowania miasta, w tym także Wólki. Projekt nowej świątyni w Mławie Wólce przygotował architekt Stefan Szyller z Warszawy. Zaplanowany kościół miał kształt kwadratu o wymiarach 20 m, z siedmioma kaplicami i dziesięcioma ołtarzami. Miała to być duża budowla, i - jak twierdziło wielu duchownych i parafian mławskich niepotrzebna tej wspólnocie, dlatego też część parafian wyrażała swój sprzeciw i niezadowolenie. Powołany do realizacji dzieła Komitet Budowy Kościoła starał się zaspokoić potrzeby związane z tym przedsięwzięciem, jednak były one ogromne, stąd ks. Krajewski apelował nie tylko do parafian, ale także do Polonii w Ameryce. Zbyt długo przeciągały się dyskusje na temat wznoszonej świątyni, dlatego do września 1939 roku roku wybudowano około 75% murów.


W czerwcu 1924 roku parafię wizytował biskup A. Nowowiejski. W opisie powizytacyjnym zaznaczono, że jej obecny i jednocześnie pierwszy proboszcz wybudował istniejący tymczasowy kościółek drewniany, ale wyznaczony jest już plac pod nowy murowany kościół i zbierane są w tym celu materiały. Wybudował wspaniałą murowaną plebanię, założył ogród, wzniósł budynki plebańskie, wybudował dom parafialny. Rozwija też wśród parafian życie społeczne. W lipcu 1931 roku ks. arcybiskup odwiedził Mławę-Wólkę, aby obejrzeć budowany kościół.


W maju 1934 roku parafia przeżywała kolejną wizytację, którą przeprowadził biskup Leon Wetmański, wybierzmował wówczas 625 osób. W opisie powizytacyjnym zanotowano: Uroczystości odbywały się w prowizorycznym drewnianym kościele, trwa jednocześnie budowa murowanego kościoła, którego ściany sięgają już dachu. Plebania została tak zbudowana, że znajdują tu swe pomieszczenia najważniejsze stowarzyszenia parafialne, natomiast bractwa religijne będą miały swe pomieszczenia przy nowym kościele parafialnym.


Wybuch wojny 1939 roku przerwał prowadzone prace. W maju 1941 r. sześciu robotników przybyło z tabliczką z napisem niemieckim, że zajmują plac kościelny i będą rozbierać kościół parafialny rzymsko-katolicki Mława-Wólka. Nie pomogły interwencje ks. Krajewskiego u landrata i burmistrza, a także odwoływanie się do Nuncjatury Apostolskiej w Berlinie. Budynek kościelny, stawiany przez dwadzieścia lat z takim mozołem, został w ciągu kilku miesięcy rozebrany. Materiały pozyskane z rozbiórki wykorzystano na budowę bloków mieszkalnych dla ludności pochodzenia niemieckiego. Rozbiórkę kościoła ks. Krajewski przeżył bardzo boleśnie, choć się nie załamał. Nadal zajmował się duszpasterstwem, choć w ograniczonym wymiarze, prowadził akcję charytatywną i katechizację dzieci. Nie opuścił parafii we wrześniu 1939 roku, choć wielu mławian to uczyniło. Wraz z parafianami dokonał pochówku żołnierzy polskich poległych podczas kampanii wrześniowej.


Po zakończeniu wojny ks. Krajewski ponownie rozpoczął starania o budowę kościoła parafialnego. Przygotowano nowe plany świątyni, uwzględniając wszelkie uwagi krytyczne zgłaszane przy budowie poprzedniej. Bardzo ważną przeszkodą okazał się brak pozwolenia władz państwowych na podjęcie budowy kościoła, co było konsekwencją polityki państwa wobec Kościoła katolickiego w Polsce. Tak więc ks. Krajewski nie mógł zrealizować swojego głównego zadania, jakim była budowa kościoła parafialnego w Mławie-Wólce. W czerwcu 1948 toku parafię wizytował biskup T. Zakrzewski, do bierzmowania przystąpiły 864 osoby. Na czoło wysunęła się sprawa budowy kościoła parafialnego. Już dwukrotnie podejmowane były prace i dwukrotne działania - wojenne obróciły je w niwecz.


Obok starań związanych z budową świątyni parafialnej, ważnym nurtem pracy duszpasterskiej ks. Krajewskiego była pobożność maryjna. Wyniósł ja z rodzinnej parafii Kępa, gdzie był cudowny obraz Matki Boskiej i ze Skępego, słynnego sanktuarium diecezji płockiej. Ta pobożność maryjna nabrała kształtu duszpasterskiego w organizowaniu bractw różańcowych i krzewieniu idei odmawiania modlitwy różańcowej. Jego starania i wysiłki na tym polu zostały dostrzeżone przez biskupa Antoniego Nowowiejskiego, który w 1919 roku mianował go komisarzem do spraw różańca św. w diecezji płockiej. Główne założenia bractw różańcowych opierały się na orzeczeniach dogmatycznych i prawdach objawionych przyznających Matce Bożej olbrzymią rolę w historii zbawienia. Wyrazem kultu i pobożności maryjnej bractw różańcowych było przede wszystkim odmawianie różańca.


Ks. Krajewski zapisał się w pamięci swoich parafian jako niezwykły kaznodzieja. Jego sposób przemawiania byt obrazowy i konkretny. Od 1911 roku był członkiem Koła Księży Misjonarzy Diecezjalnych, wziął czynny udział w 16 misjach, wygłaszając prawie sto nauk misyjnych. W uznaniu zasług w 1931 roku ks. Krajewski odznaczony został honorową kanonią katedralną.


Oprócz duszpasterstwa zajmował się także pracą społeczną i charytatywną w parafii. Propagował spółdzielczość i kooperatywy, widząc w tym możliwość przeciwstawienia się poglądom komunistycznym. Od członków tych stowarzyszeń domagał się rzetelności i etyki handlowej. Praca ks. Krajewskiego na tym polu znana była nie tylko na Mazowszu, ale w całej Polsce. Z pożytkiem prowadzona była także akcja wspierania ubogich przez "Caritas". W 1926 roku na plebanii gościł ks. proboszcz Prezydenta Rzeczypospolitej, Stanisława Wojciechowskiego. Znany był patriotyzm ks. Krajewskiego, poszanowanie wartości narodowych, takich jak wolność i sprawiedliwość, w czasie wojny 1920 i 1939 roku. W latach II Rzeczypospolitej popierał Narodową Demokrację Romana Dmowskiego. Był autorem artykułów popularno-naukowych w różnych czasopismach.


Po zakończeniu wojny włączył się w sprawę wyjaśnienia okoliczności śmierci i pochówku arcybiskupa A. Nowowiejskiego zamordowanego w Działdowie. Przejęcie władzy przez komunistów uniemożliwiło dalsze działanie ks. Krajewskiego na polu społeczno-politycznym. Za swoją niezłomną postawę był często wzywany przez organy bezpieczeństwa na przesłuchania. Zmarł 18 lutego 1952 roku w Mławie-Wólce. W pogrzebie uczestniczyła prawie cała dorosła ludność parafii. Ci, którzy szli za trumną mieli w pamięci człowieka niezłomnego, gorliwego kapłana, patriotę i społecznika. Ciało śp. ks. kanonika Ignacego Krajewskiego spoczęło na cmentarzu parafialnym w Mławie-Wólce. Żył lat 74, w tym 50 lat w kapłaństwie



Na podstawie
ks. Michał Marian Grzybowski - Duchowieństwo diecezji płockiej, wiek XIX, tom3, str 150-151
ks. Michał Marian Grzybowski - Album duchowieństwa Diecezji Płockiej - tom I
ks. Saturnin Wierzbicki - Byli naszymi duszpasterzami
Nekrolog MPP46 (1961) nr 7-8, str. 249-257
Anna i Marian Kurtyczowie - Zegrze-Wola Kiełpińska. Dzieje parafii i okolic


Kalendarz gregoriański - kalendarz słoneczny, zreformowany kalendarz juliański autorstwa Luigiego Lilio na zlecenie Grzegorza XIII. Jest to w zasadzie kalendarz juliański, do którego wprowadzono poprawkę w naliczaniu lat przestępnych mającą na celu zapobieżenie opóźnieniu się kalendarza względem roku zwrotnikowego. Zniwelowano także część różnicy narosłej od wprowadzenia kalendarza juliańskiego. Kalendarz juliański spóźnia się o 1 dzień na 128 lat, natomiast opóźnienie kalendarza gregoriańskiego wynosi 1 dzień na ok. 3000 lat.
Kalendarz juliański - kalendarz słoneczny opracowany na życzenie Juliusza Cezara przez astronoma greckiego Sosygenesa i wprowadzony w życie w 45 roku p.n.e.) jako kalendarz obowiązujący w państwie rzymskim. Obowiązywał w Europie przez wiele stuleci: w Polsce do 1582, w Grecji aż do 1923. Został zastąpiony przez kalendarz gregoriański, jednak niektóre Kościoły wciąż jeszcze posługują się kalendarzem juliańskim np. w Rosji. Obecnie Nowy Rok w/g kalendarza Juliańskiego wypada 14 stycznia.



 
Wyszukiwarka

Czas ucieka






wieczność czeka

wschód słońca 06:35 UT,
zachód słońca 14:24 UT
okr. zimowy +1h; okr. letni +2h
Dziś jest: 347 dzień i 51 tydzień r.
do końca roku pozostało 18 dni
Imieniny obchodzą:
Łucja, Otylia, Eugeniusz
Twoje IP: 54.221.76.68
jesteś gościem wyświetlono razy obecnie jest gości
© by Marian Kurtycz
Ostatnia aktualizacja strony
28.05.2017
Witryna powstała 1 maja 2011 r. w dniu beatyfikacji Papieża Jana Pawła II