Duszpasterze


XIV w.

 			~1367

XV w.

 Piotr Petrykoza 		(?-1470)
 Michał z Prażmowa 	(1470-?)
 Jakub 				(?-1506)

XVI w.

 Mikołaj Kiełpiński 		ok. 1580

XVIII w.

 Balcer St. Klonowski 	ok. 1715	
 Józef Komorowski 		ok. 1724-9
 Mikołaj Małachowski 	ok. 1754-69
 Fabian Daniłowski 	(1769-?)
 o. Leon Szczepkowski 	ok. 1782-85
 Antoni Laskowski 		ok. 1791
 Antoni Jaworski 		ok. 1791
 Piotr Meybaumn 		ok. 1791

XIX w.

 Tomasz Paszkiewicz 	ok. 1811
 Wojciech Dłużniewski 	(1813-17)
 Ignacy Sobociński	 	(?-1844)
 Stanisław Lubowidzki 	(1844-po 65)
 Antoni Wróblewski 	ok. 1861
 Bernard Borkowski 	(1865-68)
 Antoni Jędrzejkowski 	(1868-77)
 Jan Kochanowski 		(~1877~80)
 Stanisław Żebrowski 	(1880-86)
 Józef Dołęgowski 		(1886-87)
 Julian Tyszka 		(?-1897)
XX w. - do II wojny światowej
Józef Pawłowski
Marjan Kowalski
Franciszek Klimkiewicz
Bronisław Krajewski
Ignacy Krajewski
Władysław Krajewski
Aleksander Broszkiewicz
Stanisław Augustyński
Aleksander Soliński
Jan Przedpełski
Klemens Greffkowicz -rezydent
Seweryn Kownacki
Jan Więckowski
Szczepan Ryglewicz
Piotr Dudziec
Wacław Gałęza
Ludomir Lissowski
Witold Sujkowski
XX w. - po II wojnie światowej
Józef Orłowski
Stanisław Zając
Sławomir Aleksander Malinowski
Stanisław Nowak
Stanisław Struś
Roman Słupecki
Stefan Kocot
Saturnin Wierzbicki
Zygmunt Ignatowski
Stanisław Czyż
Stanisław Drozd
Jan Pikulski
Kazimierz Śniegocki
Jan Dzieniszewski
Tadeusz Kołodziejczyk
Stanisław Dziekan
Mieczysław Zdanowski
Krzysztof Szwejkowski
Wojciech Wiśniewski
Henryk Dąbkowski
Cezary Maruszewski
Sławomir Buńkowski

XXI w.

Andrzej Bytner
Wojciech Zaleśkiewicz
Łukasz Turbak
Jarosław Borek
Tadeusz Wołowiec
Sikorski
Tomasz Mączyński
Paweł Perdion
Dariusz Żuławnik

Przez stulecia istnienia parafii w Zegrzu pracowało w niej wielu duszpasterzy. W chwili obecnej nie dysponujemy spisem wszystkich nazwisk. Należy jednak przypuszczać, że duszpasterze zegrzyńscy byli mianowani na zasadach obowiązujących w całej diecezji. Rządcą parafii, który obejmował całe beneficjum (majątek parafii) był pleban (nazwa proboszcz zastąpiła starą całkiem niedawno) mianowany przez biskupa. Wiele do powiedzenia w tej sprawie miał kolator, czyli właściciel dóbr, w których znajdował się kościół. W praktyce do niego należało ostatnie słowo co do osoby plebana.

Pleban mógł zatrudnić wikariuszy. W średniowieczu było wielu "bezrobotnych" duchownych, którzy wędrowali w poszukiwaniu pracy. Zdarzało się, że pleban piastował jakieś ważne funkcje, np. na dworze książęcym lub królewskim. Nie mieszkał wtedy w swojej parafii, a jego obowiązki pełnił zatrudniony przez niego ksiądz. Zjawisko to było mocno zwalczane przez władze kościelne, aż do wprowadzenia obowiązku mieszkania plebana w parafii.


XIV w.


- Bronisław

Pierwszym plebanem zegrzyńskim, wspomnianym w dostępnych nam dokumentach, był Bronisław, który w 1367 roku wystąpił w sporze z biskupem poznańskim Janem, toczącym się przed Trybunałem Stolicy Apostolskiej, o dziesięciny z terenu obecnej Warszawy.


XV w.


- Piotr Petrykoza, Michał z Prażmowa, Jakub

W II połowie XV wieku plebanem w Zegrzu był Piotr Petrykoza który w 1470 roku zamienił się z plebanem parafii Skołatowo, Michałem z Prażmowa, który przyszedł na jego miejsce do Zegrza. W dokumentach znajdujemy też wzmiankę, że w 1506 roku zmarł Jakub, pleban z Zegrza, który pożyczył swemu krewnemu pieniądze na wykup wsi Włóki.


XVI w.


Pierwszy wykaz parafii diecezji płockiej pochodzi dopiero z 1506 roku. Od tego mniej więcej czasu zachowały się dokumenty dotyczące zatrudnienia duszpasterzy oraz ich dochodów. Rejestr dochodów księży pochodzący z 1530 roku podaje, że dochód plebana wynosił w diecezji płockiej średnio około 25 grzywien rocznie a wikariusza 3-4 grzywny. Rejestr ten wspomina także, że w 1530 roku w dekanacie pułtuskim. w którym znajdowało się Zegrze, przypadało średnio dwóch wikariuszy na parafię. Należy więc sądzić, że w tym czasie w Zegrzu pracował przynajmniej jeden wikariusz.


- Mikołaj Kiełpiński

W XVI wieku plebanem w parafii był Mikołaj Kiełpiński, którego staraniem wybudowany został w 1580 roku nowy murowany kościół w Zegrzu.


XVIII w.


- Balcer Stanisław Klonowski, Józef Komorowski, Mikołaj Małachowski, Fabian Daniłowski, o. Leon Szczepkowski, Antoni Laskowski, Antoni Jaworski, Piotr Meybaumn

Protokół wizytacyjny z 1775 roku pozwala poznać z nazwiska czterech plebanów.

W 1715 roku plebanem w Zegrzu był ksiądz Balcer Stanisław Klonowski, kanonik katedralny płocki, któremu biskup Ludwik Załuski polecił odzyskać sumy zapisane w poprzednim stuleciu kościołowi.

Jego następcą mógł być ksiądz Józef Komorowski, wymieniany w dokumentach z 1724 i 1729 roku.

Ksiądz Mikołaj Małachowski pracował w Zegrzu prawdopodobnie do 1769 roku. Za jego duszpasterzowania, w 1754 roku powstało w parafii Bractwo Najświętszej Panny Łaskawej.

Następcą księdza Małachowskiego był Ksiądz Fabian Daniłowski Napisał on 11 sierpnia 1775 roku obszerny protokół przedstawiony podczas wizytacji ks. Antoniemu Narzymskiemu według obowiązującego wtedy schematu. Pracował w Zegrzu od 1769 roku. W 1775 roku miał 61 lat.

Wzmianki z 1782 i 1783 roku informują, że Kazimierz Krasiński, Oboźny Wielki Koronny, właściciel Zegrza, miał kapelana, zakonnika ze Zgromadzenia Marianów, Szczepkowskiego, który Mszę świętą odprawiał w kościele. Nie było bowiem osobnej kaplicy.


Ze spisu ludności parafii Zegrze z 1791 r. znajdującego się w Archiwum Diecezjalnym w Płocku a wydanego w postaci broszurki pt: "Zegrze - parafia św. Antoniego Padewskiego w Woli Kiełpińskiej" dowiadujemy się że w 1791 roku proboszczem parafii był pleban Antoni Laskowski. Był on jednocześnie proboszczem dwóch kościołów: Zgierskiego i Szyskiego. Miał w Zegrzu do pomocy dwóch komendarzy (wikariuszy): Antoniego Jaworskiego i Piotra Meybaumna.


Czasy zaborów były trudne dla kościoła i jego duszpasterzy. Każdą nominację musiały zatwierdzać władze zaborcze, w wypadku dicezji płockiej początkowo pruskie, a od roku 1815 - rosyjskie. Bywały często przypadki, że stanowisko plebana było nie obsadzone z powodu sprzeciwu władz świeckich wobec proponowanego kandydata. Często też z tego samego powodu nie było w diecezji biskupa.


XIX w.


- Tomasz Paszkiewicz, Wojciech Dłużniewski, Ignacy Sobociński, Stanisław Lubowicki, Antoni Wróblewski, Bernard Marceli Paweł Borkowski, Antoni Donat Jędrzejkowski, Jan Kochanowski, Stanisław Żebrowski, Józef Dołęgowski oraz Julian Tyszka

W 1811 roku wymieniany jest pleban Tomasz Paszkiewicz, który chciał opłacić za swych parafian składkę kwartalną za szkołę. Być może z nim współpracował wikariusz ksiądz Wojciech Dłużniewski, który w latach 1815-1817 uczył dzieci."


Ksiądz Ignacy Sobociński był proboszczem parafii Zegrze aż do swojej śmierci w 1844 roku. Jest wspominany w życiorysie swego następcy ks. Stanisława Lubowidzkiego.

W dokumencie z 1861 roku wymieniany jest proboszcz parafii Zegrze Stanisław Lubowidzki. 13 czerwca 1844 roku otrzymał on komendę parafii Zegrze po smierci ks. Ignacego Sobocińskiego, a 6 listopada tegoż roku otrzymał nominację na to probostwo, gdzie pracował do końca życia. Zmarł w Zegrzu. Pochowany został na miejscowym cmentarzu. Jego wikariuszem w 1861 roku był ksiądz Antoni Wróblewski a od stycznia 1865 do 4 października 1868 roku ksiądz Bernard Marceli Paweł Borkowski.


Znamy też kilku następnych wikariuszy ks. Antoniego Donata Jędrzejkowskiego pracującego w parafii w latach 1868-77, ks. Jan Kochanowskiego, który należąc do parafii w Krasnem pracował w parafii Zegrze tylko przez krótki czas, (mogło to mieć miejsce po 1877 a przed 1880 rokiem), ks. Stanisława Żebrowskiego wikariusza naszej parafii administrującego jednocześnie parafią w Serocku i ks. Józefa Dołęgowskiego pracującego w parafii zaledwie rok (1886 - I.1887).


W II połowie lat 90. XIX wieku wikariuszem w parafii Zegrze był ksiądz Julian Tyszka. Pracował tu do roku 1897, w którym został mianowany proboszczem parafii Babsk.


Od 1865 roku każda nominacja, nawet wikariusza, musiała być poprzedzona zgodą władz cywilnych. Władze świeckie podzieliły parafie na 3 kategorie. Proboszczowie parafii l i 2 kategorii byli nieusuwalni zgodnie z przepisami prawa kanonicznego. Pozostali byli administratorami, których usunięcie nie sprawiało kłopotu. W diecezji płockiej tylko 6 probostw było zaliczonych do 1 kategorii. Duszpasterze otrzymywali pensje od państwa.

Fakt opłacania księży przez państwo, wrogie katolicyzmowi i polskości, wiązało ręce władzom kościelnym w wielu sprawach. W czasopiśmie "Echa Płockie i Łomżyńskie", w rubryce "Zmiany w duchowieństwie", czytamy często, że "Ksiądz taki to a taki został przeniesiony na etat do określonej parafii, z pozostawieniem na administracji w innej parafii", lub że księdza mianowano "pełniącym obowiązki wikariusza w jakiejś parafii. Często bywało więc tak, że określony ksiądz był tylko "na papierze" na etacie w jednej parafii, faktycznie zaś, pracował w zupełnie innej. Trzeba o tym pamiętać odnotowując formalne przeniesienia księży. Jest możliwe, że niektórzy z księży mianowanych do Zegrza wcale tu nie pracowali. Zadziwia bowiem mnogość nazwisk, których nawet najstarsi parafianie nie wspominali.


XX w. - do końca II wojny światowej


- Józef Pawłowski, Marjan Kowalski, Franciszek Klimkiewicz, Saturnin Władysław Krajewski i Ignacy Krajewski, Aleksander Broszkiewicz, Stanisław Augustyński (-), Aleksander Soliński, Jan Przedpełski, Klemens Greffkowicz, Seweryn Kownacki, doktor Jan Więckowski, ks. Czesław Rogalski, Szczepan Ryglewicz, Piotr Dudziec, Wacław Gałęza, Ludomir Lissowski, Witold Sujkowski.

Z relacji w czasopiśmie "Echa Płockie i Łomżyńskie" z 1899 roku dowiadujemy się, że proboszczem w dniu konsekracji kościoła w Woli Kielpińskiej i ostatnim proboszczem rezydującym w Zegrzu, był staruszek, ksiądz prałat Józef Pawłowski, który zmarł w roku 1902. Nominalnym administratorem parafii był on dość długo bowiem już w 1885 roku przyjmował na wizytacji kanonicznej biskupa H. Kossowskiego. Wizytującego biskupa witał wtedy książę Maciej Radziwiłł, dziedzic okolicznych posiadłości. Większość czasu ksiądz Józef Pawłowski, spędzał w Płocku, pełniąc ważne funkcje kościelne. To on jednak zapraszał gości na uroczystość konsekracji kościoła. W pracy duszpasterskiej zastępowali go wikariusze.

Dlatego też we wszystkich dokumentach i wspomnieniach parafian jako budowniczy nowego kościoła wymieniany jest wikariusz ksiądz Marjan Kowalski. To on był duszą całego przedsięwzięcia. Ksiądz Marjan Kowalski przyszedł do parafii w 1891 roku, a w listopadzie 1903 roku został skierowany do parafii Wielkie w pow. Lipnowskim. Jest pewną zagadką dlaczego naoczny świadek pogrzebu Witolda Zglenickiego który odbył się w lipcu 1904 roku, Tymoteusz Załuska, wspomina, że świeczniki do trumny pożyczył z kościoła ksiądz Kowalski. Być może było to jeszcze echo popularności księdza Kowalskiego, a być może z jakichś powodów był on jeszcze w parafii, mimo nominacji na inną placówkę.


Po śmierci księdza proboszcza prałata Józefa Pawłowskiego, w 1902 roku, administratorem parafii Zegrze mianowany został w grudniu 1902 roku ksiądz Franciszek Klimkiewicz, administrator parafii Radzanowo. Przeniesiono go w maju następnego roku na administratora parafii Osiek Mały. Na jego miejsce, jak czytamy W "Miesięczniku Pasterskim Płockim", oficjalnym biuletynie diecezji, w sierpniu 1903 roku przyszedł z Tłuchowa ksiądz Bronisław Krajewski. W kilka lat później czytamy tamże, że ks. Władysław Krajewski proboszcz parafii Zegrze 11 stycznia 1906 roku mianowany został proboszczem parafii Opinogóra. Dla większego skomplikowania Ksiądz Saturnin Wierzbicki w książce "Byli naszymi duszpasterzami" podaje, że proboszczem parafii Zegrze był ks. Saturnin Władysław Krajewski. Księdza Bronisława Krajewskiego w Diecezji Płockiej w tym czasie wcale nie było. Najprawdopodobniej w informacji o nominacji na proboszcza zaszła pomyłka i chodzi tu o tę samą osobę - ks. Saturnina Władysława Krajewskiego.


W parafii pracował też od listopada 1903 roku (lub od lutego 1904 roku) do roku 1905 wikariusz Ignacy Krajewski. W jego biografii ks. Saturnin Wierzbicki w książce "Byli Naszymi duszpasterzami" nic o jego pobycie w parafii Zegrze nie wspomina. Informacja ta zawarta jest jednak w nominacjach w Miesięczniku Pasterskim Płockim z 1904 roku i wspomina o tym ks. Michał Marian Grzybowski w biografii ks. Ignacego Krajewskiego. Jego następca ksiądz Aleksander Broszkiewiczpracował w parafii krótko bowiem już 14 stycznia 1906 roku został wikariuszem parafii Rypin. 17 stycznia 1906 roku przeniesiono na etat do Zegrza księdza Stanisława Augustyńskiego z pozostawieniem na administracji w Glinojecku (w dniu 10 marca 1911 roku mianowany został proboszczem tejże parafii). Najprawdopodobniej więc, ksiądz Augustyński nie pracował wcale w parafii Zegrze.


11 stycznia 1906 roku mianowany proboszczem parafi Zegrze został ksiądz Aleksander Soliński proboszcz parafii Opinogóra. Ksiądz Soliński pracował w parafii Zegrze do swojej śmierci w 1921 roku. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Kiełpińskiej. W 1921 roku proboszczem w Zegrzu został ksiądz kanonik Jan Przedpełski, który przyszedł z parafii Gródziec. Pracował w Zegrzu do dnia swojej śmierci 4 lipca 1936 roku. Został pochowany na cmentarzu w Woli Kiełpińskiej. We wspomnieniu pośmiertnym napisano o nim: "Śp. Kanonik Przedpełski należał do tych pracowników w winnicy Pańskiej, którzy wywierają wpływ na dusze, pieczy kapłańskiej powierzone. Nie zaniedbywał sprawy społecznej w duchu katolickim prowadzonej, dlatego mimo sędziwego wieku brał czynny udział w instytucjach parafialnych. Kończąc sędziwy żywot kapłański, mógł za świętym Piotrem powtarzać: "Zawodu dokonałem, wiarę zachowałem i na ostatek odłożony mi jest wieniec sprawiedliwości".


W 1922 roku otrzymał pozwolenie na rezydencję w Zegrzu ksiądz Klemens Greffkowicz zamieszkały dotychczas w Górze.


Od 8 października 1925 roku do 31 stycznia 1929 roku w parafii pracował wikariusz ks. Seweryn Kownacki. W tym samym okresie od 22 lipca 1926 roku do l lipca 1927 roku wikariuszem miał być wielce zasłużony dla armii polskiej na zachodzie ksiądz doktor Jan Więckowski. Zaraz po księdzu Kownackim 5 stycznia został mianowany do pracy w Zegrzu ks. Czesław Rogalski. Pracował krótko, bo zaledwoe 6 miesięcy. Po nim w latach 1929-1932 w parafii pracował ksiądz Szczepan Ryglewicz - pierwszy z wikariuszy, których pamiętają żyjący jeszcze parafianie. Odszedł do parafii Ciachcin. Jego następcą został ksiądz Piotr Dudziec, neoprezbiter, który rozpoczął pracę 20 lipca 1932 roku a po dwóch latach odszedł dnia 16 sierpnia 1934 roku na wikariusza bazyliki katedralnej. Ksiądz ten po II wojnie światowej został biskupem pomocniczym diecezji płockiej. 16 sierpnia 1934 roku wikariuszem parafii Zegrze mianowany został ksiądz Wacław Gałęza, neoprezbiter, którego zapamiętano jako założyciela Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży oraz Krucjaty Eucharystycznej.


Po śmierci księdza kanonika Jana Przedpełskiego w 1936 roku, proboszczem w Woli Kiełpińskiej został ksiądz Ludomir Lissowski, późniejszy kanonik i prałat. Przyszedł z Wieczfni 21 września 1936 roku. Ksiądz Lissowski pracował w parafii Zegrze sam.


We wrześniu 1939 roku, po krótkiej "ucieczce", przybył do swoich rodziców zamieszkałych w Maryninie ksiądz Witold Sujkowski. Od listopada 1939 roku do marca 1940 roku pełnił obowiązki wikariusza w parafii Zegrze, mieszkając u rodziców, zaś 27 marca tegoż roku otrzymał od arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego formalną nominację na to stanowisko. Gdy w październiku 1940 roku ksiądz Lissowski ścigany przez Gestapo musiał uciekać z terenu parafii i przeniósł się do guberni, ksiądz Sujkowski 27 listopada otrzymał nominację na administratora parafii. Starał się gorliwie spełniać wszystkie obowiązki i posługi, jakie w tym czasie można było sprawować. 8 września 1944 roku gdy front zbliżał się do Wisły, został wraz z parafianami ewakuowany. Wrócił 17 stycznia 1945 roku zaraz po przejściu frontu i od razu zabrał się do koniecznych prac i remontów przy kościele i zabudowaniach parafialnych. We wrześniu tegoż roku zwolniony z obowiązków administratora w Zegrzu, otrzymał nominację na pierwszego wikariusza w Ciechanowie. Ksiądz Ludomir Lissowski wrócił do Woli Kiełpińskiej wiosną 1945 roku i zastał tu czekającą już na niego nominację na proboszcza w Sierpcu.


XX w. - po II wojnie światowej


- Józef Orłowski, Stanisław Zając, Sławomir Aleksander Malinowski, Stanisław Nowak, Stanisław Struś, Roman Słupccki, Stefan Kocot, Saturnin Wierzbicki, Zygmunt Ignatowski, Stanisław Czyż, Stanisław Drozd, Jan Pikulski, Kazimierzowi Śniegockiemu, Jan Dzieniszewski, Tadeusz Kołodziejczyk, Stanisław Dziekan, Mieczysław Zdanowski, Krzysztof Szwejkowski, Wojciech Wiśniewski, Henryk Dąbkowski, Cezary Maruszewski, Sławomir Buńkowski.

Jego obowiązki w Zegrzu przejął ksiądz Józef Orłowski, który pracował w parafii do 1949 roku. Następnie otrzymał nominację na proboszcza parafii Barcice, skąd przybył do parafii Zegrze ksiądz Stanisław Zając. Pełnił on obowiązki proboszcza do 1966 roku, wtedy przeszedł na emeryturę. Jako emeryt pozostał w Woli Kiełpińskiej i mieszkał na plebani do chwili swojej śmierci, 10 czerwca 1975 roku.

Z księdzem Stanisławem Zającem pracowali w Woli Kiełpińskiej trzej wikariusze. Pierwszym wikariuszem po wojnie był ksiądz Sławomir Aleksander Malinowski, który przyszedł do parafii w styczniu 1959 roku i pracował w niej do lipca 1963 roku. Od sierpnia do września 1963 roku pracował w parafii Zegrze ksiądz Stanisław Nowak. We wrześniu 1963 roku wikariat objął ksiądz Stanisław Struś. Pracował on do sierpnia 1966 roku. Wtedy to ksiądz Zając przeszedł na emeryturę.


Po nim proboszczem parafii Zegrze został mianowany ksiądz Roman Słupccki, który przyszedł z Radzanowa. Nominacje otrzymał 21 czerwca, zaś ingres odbył się 24 lipca 1966 roku. Zaraz po przyjściu do parafii ksiądz Roman Słupecki rozpoczął pisanie Kroniki Parafialnej i dzięki niej wiemy o życiu parafii w tym czasie. 17 grudnia 1966 roku, w niedzielę, o godz. 1600 w kościele w Woli Kiełpińskiej z rąk księdza biskupa Bogdana Sikorskiego ksiądz Roman Franciszek Słupccki otrzymał godność Honorowego Kanonika Kapituły Pułtuskiej.

Jednocześnie z nominacją proboszcza, ksiądz biskup Roman Sikorski skierował do pracy w parafii katechetę, Stefana Kocota, diakona, który został wyświęcony na księdza 11 marca 1967 roku w kościele w Woli Kiełpińskiej. Były to jedyne święcenia kapłańskie w tym kościele parafialnym. Ksiądz Stefan Kocot pracował w Zegrzu tylko rok, odszedł w czerwcu 1967 roku.


Na jego miejsce przyszedł ksiądz Saturnin Wierzbicki, który pracował w parafii Zegrze najdłużej ze wszystkich wikariuszy, przez sześć lat. W 1973 roku został przeniesiony do Sierpca. Ksiądz proboszcz Słupecki w Kronice Parafialnej pisał, że "był z księdza wikariusza bardzo zadowolony. BYŁ on bardzo pracowity, rzetelny, serdeczny i czuły. Cieszył się szacunkiem parafian i pełnym jego zaufaniem".

Nowy wikariusz ksiądz Zygmunt Ignatowski przyszedł z Łęga mając dwa lata kapłaństwa. W pierwszych dniach października 1974 roku został przeniesiony do Pułtuska, a stamtąd przyszedł wikariusz ksiądz Stanisław Czyż. Pozostał on w pamięci jako organizator uroczystości Nawiedzenia Parafii przez Obraz Matki Bożej Częstochowskiej.


W 1976 roku, w czasie wakacji, odszedł do Rypina ksiądz Stanisław Czyż a na jego miejsce przyszedł z Lipowca ksiądz Stanisław Drozd. W tym czasie po badaniu lekarskim okazało się, że ksiądz proboszcz nic o tym nie wiedząc, miał już jeden zawał serca. 4 kwietnia nastąpił drugi. Ksiądz proboszcz musiał opuścić parafię akurat w okresie Wielkanocy. Leżał w Klinice w Warszawie do 6 czerwca a potem jeszcze dwukrotnie 22-28 czerwca i 8-19 sierpnia.

Wszystkie obowiązki spadły na księdza Stanisława Drozda. Przed wakacjami zmieniono w związku z tym wikariuszy. Młody ksiądz Stanisław Drozd odszedł do Ratowa, przyszedł zaś z Brańszczyka nowy wikariuszksiądz Jan Pikulski. Miał on już za sobą 11 lat kapłaństwa i był na tyle doświadczony, że mógł zastąpić chorego księdza proboszcza. Jego pracy w parafii towarzyszyła smutna nuta ostatnich dni księdza Słupeckiego. Spadł też na niego obowiązek organizacji pogrzebu, oraz przygotowania parafii na przyjście nowego proboszcza. Ksiądz Jan Pikulski mieszkał wtedy samotnie na plebani. Nie było nawet gospodyni.

Ksiądz mgr kanonik Roman Franciszek Słupecki zmarł dnia 4 grudnia 1977 roku w godzinach wieczornych, Bezpośrednią przyczyną śmierci był zawał serca. Pogrzeb odbył się 7 grudnia i rozpoczął się o godz. l000 w Woli Kiełpińskiej. Ksiądz Słupecki został pochowany w Jońcu.


Parafię Zegrze ksiądz biskup Bogdan Sikorski zaproponował księdzu Kazimierzowi Śniegockiemu dotychczasowemu proboszczowi parafii Krysk. Uroczysty ingres odbył się 22 stycznia 1978 roku w obecności księdza doktora infułata Lisa i 25 kapłanów.

Zaraz po ingresie został odwołany ksiądz Jan Pikulski. Do wakacji 1978 roku ksiądz proboszcz był sam w parafii. Jednak okazało się, ze obowiązków było za dużo dla jednego księdza. 17 czerwca 1978 roku przybył nowy wikariusz ksiądz Jan Dzieniszewski (neoprezbiter). Ksiądz Śniegocki napisał o nim w kronice, że "Jest on człowiekiem pełnym wiary, gorliwości, wielkiej kultury, rozumiejącym trudności prowadzenia domu."

W czerwcu 1980 roku władze diecezjalne odwołały księdza Jana Dzieniszewskiego do Makowa Mazowieckiego a na jego miejsce przyszedł neoprezbiter ksiądz Tadeusz Kołodziejczyk. Zarówno ksiądz Dzieniszewski, jak i ksiądz Kołodziejczyk cieszyli się sympatią parafian. W tym czasie dał się odczuć wzrost aktywności młodzieży dzięki ich pracy. Duża grupa parafian brała udział w pieszej pielgrzymce na Jasną Górę. Powstały młodzieżowe zespoły muzyczne.


W 1983 roku władza diecezjalna powołała księdza Tadeusza Kołodziejczyka na wikariat do katedry w Płocku, a na jego miejsce został mianowany ksiądz Stanisław Dziekan, dotychczasowy wikariusz w Obrytem. Kontynuował on pracę z młodzieżą. Aktywnie uczestniczył w pracach Ruchu "Światło-Życie". Trzykrotnie organizował w Zegrzu Południowym oazy wakacyjne dla młodzieży z terenu diecezji. Tym samym mobilizował mieszkańców parafii do aktywności i zaangażowania.


7 września 1986 roku po 8 latach i 8 miesiącach pracy duszpasterskiej zakończył pracę w parafii Zegrze ksiądz proboszcz Kazimierz Śniegocki. Ksiądz biskup Zygmunt Kamiński zaproponował mu objęcie parafii w Nasielsku. Zasługi księdza Śniegockiego dla parafii były duże. Potrafił zmobilizować parafian do zainteresowania sprawami parafii i troski o jej byt materialny. W okresie 9 lat jego pracy wykonanych zostało wiele prac gospodarczych, m.in. zakupiono organy, odnowiono kościół wewnątrz i na zewnątrz. Rozwinął znacznie duszpasterstwo parafialne. Doprowadził do tego, że Msze święte odprawiały się w Sanatorium Nauczycielskim w Jachrance i w Zegrzu Południowym, gdzie dzięki ofiarnej postawie mieszkańców udało się zbudować kaplicę. Parafianie żegnali go więc serdecznie i nie bez żalu.


Nowym proboszczem parafii Zegrze został ks. Mieczysław Zdanowski, który przyszedł z parafii błogosławionej Jadwigi Królowej z Płocka. 18 września 1986 roku odprawiona została Msza święta ingresowa. W chwili objęcia parafii ksiądz proboszcz miał 50 lat. Zegrze było jego trzecią parafią. Miał za sobą organizowanie dużej 22-tysięcznej parafii w Płocku i budowę podstaw jej istnienia - tymczasowej kaplicy, plebanii, oraz przygotowań do budowy kościoła i zakładanie jego fundamentów.

Wydawało się parafianom, że w Woli Kiełpińskiej będzie mógł po tych trudach odpocząć. Jednak życie wciąż idzie naprzód i wkrótce okazało się, że pracom i staraniom w parafii nigdy nie ma końca. Nowy proboszcz od razu kładł wielki nacisk na gorliwe i uroczyste przeżywanie liturgii. Pilnował bardzo porządku oraz dobrej organizacji nabożeństw. Dał się poznać jako dobry kaznodzieja i duszpasterz zatroskany o zbawienie swoich parafian. Jego praca, wsparta na fundamentach zbudowanych przez poprzedników zaowocowała wzrostem frekwencji na Mszach świętych niedzielnych i licznym przystępowaniem do Komunii Świętej. W kwietniu 1997 roku ksiądz proboszcz Mieczysław Zdanowski został odznaczony godnością kanonika. Pełnił też funkcję wicedziekana dekanatu serockiego.


W 1987 roku odszedł do Ratowa ksiądz prefekt Stanisław Dziekan. Na jego miejsce przyszedł ksiądz Krzysztof Szwejkowski. Pracował w parafii dwa lata. W 1988 roku zorganizował w Zegrzu Południowym turnus oazy młodzieżowej. Odszedł w sierpniu 1989 roku do Gruduska, a do Woli Kiełpińskiej przyszedł ksiądz Wojciech Wiśniewski, przeniesiony z Żuromina. Pracował tu do sierpnia 1992 roku, następnie został skierowany do parafii Gąbin. Wikariuszem po nim został w lipcu 1992 roku ksiądz Henryk Dąbkowski. Przyszedł on z parafii Matki Bożej Królowej Polski w Mławie. Pracował 4 lata, by w sierpniu roku 1996 objąć swoje pierwsze probostwo w parafii Naruszewo.

Przez cały rok 1996 pracował w parafii ksiądz Cezary Maruszewski. Przyszedł on z Żuromina. Był bardzo uzdolniony muzycznie. Urozmaicał nabożeństwa dla dzieci grą na akordeonie i gitarze. W 1997 roku został przeniesiony na wikariusza do parafii Osiek.

31 sierpnia 1997 roku wikariuszem parafii Zegrze został neoprezbiter ksiądz mgr Sławomir Buńkowski. Miał on zdolności plastyczne. Dzieci zapamiętają piękny Żłóbek Pana Jezusa na Boże Narodzenie wykonany według jego pomysłu oraz dekoracje Grobu Pańskiego. Założył Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. Organizował wycieczki dla dzieci szkolnych i pierwszą parafialną pielgrzymkę do Rzymu. Przeniesiony został w sierpniu 1999 roku do parafii Matki Bożej Fatimskiej w Ciechanowie.


XXI w.


Andrzej Bytner, Wojciech Zaleśkiewicz, Łukasz Turbak, Jarosław Borek, Tadeusz Wołowiec, Sikorski, Tomasz Mączyński, Paweł Perdion

Nowym wikariuszem został ksiądz Andrzej Bytner, przybyły z parafii św. Tekli w Ciechanowie, mający już 5 lat kapłaństwa. Jego zasługą było powstanie w parafii Ruchu Rodzin Nazaretańskich, który aktywnie uczestniczył w liturgii. Jego członkowie organizowali czuwania modlitewne w wielkie święta. Ksiądz Andrzej Bytner pracował w parafii do ...................Wojciech Zaleśkiewicz , Łukasz Turbak, Jarosław Borek, Tadeusz Wołowiec, Sikorski, Tomasz Mączyński, Paweł Perdion



Anna i Marian Kurtyczowie - "Zegrze-Wola Kiełpińska. Dzieje parafii i okolic" oraz
ks. Saturnin Wierzbicki - "Byli naszymi duszpasterzami"
ks. Michał Marian Grzybowski - Duchowieństwo diecezji płockiej, wiek XIX, tom 2 i 3,



 
Wyszukiwarka

Czas ucieka






wieczność czeka

wschód słońca 04:21 UT,
zachód słońca 16:35 UT
okr. zimowy +1h; okr. letni +2h
Dziś jest: 265 dzień i 39 tydzień r.
do końca roku pozostało 100 dni
Imieniny obchodzą:
Tomasz, Maurycy
Twoje IP: 54.224.202.184
jesteś gościem wyświetlono razy obecnie jest gości
© by Marian Kurtycz
Ostatnia aktualizacja strony
28.05.2017
Witryna powstała 1 maja 2011 r. w dniu beatyfikacji Papieża Jana Pawła II